Lizinopril Atb 20mg tableta
Informacije o izdavanju lekova
Lista RFZO
Režim izdavanja
Ostale informacije
Naziv leka
Sastav
Farmaceutski oblik
Proizvođač
Nosilac odobrenja
Poslednje ažuriranje SmPC-a
Koristite aplikaciju Mediately
Dobijte informacije o lekovima brže.
Više 36k ocene
SmPC - Lizinopril 20mg
Hipertenzija
Terapija hipertezije.
Srčana insuficijencija
Terapija simptomatske srčane insuficijencije.
Akutni infarkt miokarda
Kratkotrajna terapija (šest nedelja) hemodinamski stabilnih pacijenata unutar 24 sata nakon akutnog infarkta miokarda.
Bubrežne komplikacije dijabetes melitusa
Terapija bolesti bubrega kod hipertenzivnih pacijenata sa dijabetes melitusom tipa 2 i početnom nefropatijom (videti odeljak 5.1).
Doziranje
Doza leka se određuje individualno, prema stanju pacijenta i prema ostvarenim vrednostima krvnog pritiska (videti odeljak 4.4).
Hipertenzija
Lek Lizinopril Atb može da se koristi kao monoterapija ili u kombinaciji sa drugim klasama antihipertenzivnih lekova (videti odeljke 4.3, 4.4, 4.5 i 5.1).
Početna doza
Kod pacijenata sa hipertenzijom, uobičajena preporučena početna doza iznosi 10 mg, jednom dnevno. Kod pacijenata sa jako izraženom aktivnošću sistema renin-angiotenzin-aldosteron (posebno pacijenti sa renovaskularnom hipertenzijom, deplecijom soli i/ili volumena, dekompenzacijom srca ili teškom hipertenzijom) može doći do prekomernog pada krvnog pritiska posle primene inicijalne doze. Kod takvih pacijenata preporučuje se početna doza od 2,5-5 mg i početak terapije pod pažljivim nadzorom lekara. Niža početna doza je potrebna u slučaju oštećenja funkcije bubrega (videti Tabelu 1 u nastavku teksta).
Doza održavanja
Uobičajena efektivna doza održavanja iznosi 20 mg, primenjena kao pojedinačna dnevna doza. Generalno, ukoliko se ne može postići željeni terapijski odgovor u periodu od 2 do 4 nedelje primenom određene doze, doza se može povećati. Maksimalna doza koja je primenjivana u dugoročnim, kontrolisanim kliničkim studijama bila je 80 mg dnevno.
Pacijenti koji su na terapiji diureticima
Na početku terapije lizinoprilom može doći do pojave simptomatske hipotenzije. Ona će se verovatnije ispoljiti kod pacijenata koji uzimaju diuretike. Zbog toga preporučuje se oprez, s obzirom na to da ovi pacijenati mogu imati depleciju volumena i/ili soli. Ukoliko je moguće, primenu diuretika treba prekinuti 2 do 3 dana pre započinjanja terapije lekom Lizinopril. Kod hipertenzivnih pacijenata kod kojih primenu diuretika nije moguće prekinuti, početna doza leka Lizinopril Atb iznosi 5 mg. Potrebno je pratiti funkciju bubrega i koncentraciju kalijuma u serumu. Dalje doziranje prilagođava se vrednostima krvnog pritiska. Ukoliko je potrebno, može se nastaviti sa primenom diuretika (videti odeljke 4.4 i 4.5).
Prilagođavanje doziranja kod pacijenata sa oštećenjem funkcije bubrega
Doziranje kod pacijenata sa oštećenjem funkcije bubrega zasniva se na vrednosti klirensa kreatinina, kao što je prikazano u Tabeli 1.
Tabela 1 Prilagođavanje doziranja kod oštećenja funkcije bubrega
| Klirens kreatinina (mL/min) | Početna doza (mg/dan) |
| manji od 10 mL/min (uključujući pacijente na dijalizi) | 2,5 mg* |
| 10-30 mL/min | 2,5-5 mg |
| 31-80 mL/min | 5-10 mg |
-
Potrebno je prilagoditi dozu i/ili učestalost primene na osnovu ostvarenih vrednosti krvnog pritiska.
Doza se može postepeno povećavati sve dok se ne uspostavi kontrola krvnog pritiska ili do najviše 40 mg dnevno.
Primena kod dece sa hipertenzijom uzrasta 6-16 godina
Preporučena početna doza iznosi 2,5 mg jednom dnevno, kod pacijenata telesne mase od 20 kg do <50 kg i 5 mg jednom dnevno, kod pacijenata telesne mase ≥ 50 kg. Potrebno je da doziranje bude individualno prilagođeno, a maksimalna doza iznosi 20 mg dnevno kod pacijenata telesne mase od 20 kg do <50 kg i 40 mg dnevno kod pacijenata telesne mase ≥ 50 kg. Doze preko 0,61 mg/kg (odnosno više od 40 mg) nisu ispitivane kod pedijatrijskih pacijenata (videti odeljak 5.1).
Kod dece sa oštećenom funkcijom bubrega, razmatra se primena manje početne doze leka ili produženje intervala doziranja.
Srčana insuficijencija
Kod pacijenata sa simptomatskom srčanom insuficijencijom, lek Lizinopril Atb primenjuje se kao dodatna terapija, uz diuretike i kada je potrebno, uz digitalis ili beta-blokatore. Terapija lizinoprilom može se započeti inicijalnom dozom od 2,5 mg jednom dnevno, koju je potrebno primeniti pod nadzorom lekara kako bi se utvrdio početni efekat na krvni pritisak. Dozu lizinoprila treba povećavati na sledeći način:
-
ne više od 10 mg odjednom,
-
u intervalima ne kraćim od 2 nedelje,
-
do najveće doze koju pacijent adekvatno podnosi , odnosno do maksimalno 35 mg jednom dnevno.
Prilagođavanje doze zasniva se na individualnom kliničkom odgovoru svakog pacijenta.
Kod pacijenata kod kojih postoji visok rizik za pojavu simptomatske hipotenzije, npr. pacijenti sa deplecijom soli sa ili bez hiponatremije, pacijenti sa hipovolemijom ili pacijenti koji primaju snažnu diuretsku terapiju, potrebno je navedena stanja korigovati, ako je moguće, pre uvođenja lizinoprila u terapiju. Potrebno je pratiti funkciju bubrega i koncentraciju kalijuma u serumu (videti odeljak 4.4).
Akutni infarkt miokarda
Pacijenti dobijaju, standardnu, preporučenu terapiju, kao što su trombolitici, acetilsalicilna kiselina i beta- blokatori. Zajedno sa lekom Lizinopril Atb može se primenjivati gliceriltrinitrat intravenskom ili transdermalnim putem.
Početna doza (prva 3 dana nakon infarkta miokarda)
Terapija lekom Lizinopril Atb može se započeti u periodu od 24 sata od pojave simptoma. Terapija se sme započinjati ako je sistolni krvni pritisak niži od 100 mm Hg. Prva doza leka Lizinopril Atb iznosi 5 mg oralno, zatim 5 mg nakon 24 sata, 10 mg nakon 48 sati i nakon toga 10 mg jednom dnevno. Na početku terapije ili tokom prva tri dana nakon infarkta, pacijentima sa niskim sistolnim krvnim pritiskom (120 mm Hg ili nižim) potrebno je dati manju dozu – 2,5 mg oralno (videti odeljak 4.4).
U slučajevima oštećenja funkcije bubrega (klirens kreatinina < 80 mL/min), početna dozu lizinoprila prilagođava se vrednostima klirensa kreatinina kod pacijenta (videti Tabelu 1).
Doza održavanja
Doza održavanja iznosi 10 mg, jednom dnevno. Ukoliko dođe do pojave hipotenzije (sistolni krvni pritisak ≤ 100 mm Hg), može se primeniti dnevna doza održavanja od 5 mg uz privremeno smanjenje na 2,5 mg, ukoliko je potrebno. U slučaju produžene hipotenzije (sistolni krvni pritisak < 90 mm Hg u trajanju dužem od 1 sata), potrebno je prekinuti terapiju lizinoprilom.
Terapiju treba nastaviti tokom 6 nedelja i zatim ponovo proceniti stanje pacijenta. Pacijenti kod kojih su se razvili simptomi srčane insuficijencije treba da nastave sa terapijom lizinoprilom (videte iznad odeljak 4.2).
Bubrežne komplikacije dijabetes melitusa
Kod hipertenzivnih pacijenata sa dijabetes melitusom tipa 2 i početnom nefropatijom, doza leka Lizinopril Atb iznosi 10 mg jednom dnevno, koja se, ukoliko je potrebno, može povećati na 20 mg jednom dnevno, kako bi se postigle vrednosti dijastolnog krvnog pritiska u sedećem položaju ispod 90 mm Hg.
U slučajevima oštećenja funkcije bubrega (klirens kreatinina < 80 mL/min), početna doza lizinoprila prilagođava se vrednostima klirensa kreatinina kod pacijenta (videti Tabelu 1).
Pedijatrijska populacija
Postoji ograničeno iskustvo o efikasnosti i bezbednosti primene lizinoprila kod dece sa hipertenzijom, starije od 6 godina, dok iskustva o primeni u pedijatrijskoj populaciji za druge indikacije ne postoje (videti odeljak 5.1). Osim za lečenje hipertenzije, ne preporučuje se primena leka Lizinopril Atb kod dece u drugim indikacijama
Primena lizinoprila se ne preporučuje kod dece mlađe od 6 godina, kao ni kod dece sa teškim oštećenjem funkcije bubrega (brzina glomerularne filtracije, GFR < 30 mL/min/1,73 m2) (videti odeljak 5.2).
Stariji pacijenti
U kliničkim studijama, nije zapažena promena u profilu efikasnosti i bezbednosti lizinoprila u odnosu na starost pacijenta. Međutim, ako je starije životno doba povezano sa smanjenom funkcijom bubrega, potrebno je primeniti smernice iz Tabele 1, kako bi se odredila početna doza lizinoprila. Nakon toga, doziranje se prilagođava u skladu sa vrednostima krvnog pritiska.
Primena kod pacijenata nakon transplantacije bubrega
Ne postoji dovoljno iskustva u primeni lizinoprila kod pacijenata koji su nedavno imali transplantaciju bubrega. Zbog toga, upotreba leka Lizinopril Atb se ne preporučuje kod ovih pacijenata.
Doza od 5 mg lizinoprila može se postići deljenjem tablete leka Lizinopril Atb jačine 10 mg na pola.
Doza od 2,5 mg ne može se postići pomoću leka Lizinopril Atb, jačine od 10 mg i 20 mg. Za postizanje doze od 2,5 mg potrebno je primeniti druge, dostupne lekove pomoću kojih je moguća primena ove doze.
Način primene
Lek Lizinopril Atb se primenjuje oralno, kao pojedinačna dnevna doza . Kao i ostali lekovi koji se primenjuju jednom dnevno i lek Lizinoprl Atb treba da se uzima u približno isto vreme svakog dana . Hrana ne utiče na resorpciju leka Lizinopril Atb
-
Preosetljivost na aktivnu supstancu ili na bilo koju od pomoćnih supstanci navedenih u odeljku 6.1, ili preosetljivost na bilo koji drugi ACE inhibitor.
-
Angioedem u anamnezi, kao posledica prethodne terapije ACE inhibitorom.
-
Istovremena primena sa sakubitril/valsartanom. Lek Lizinopril Atb ne sme da se uvede pre nego što istekne 36 sati od poslednje doze leka sakubitril/valsartan (videti odeljke 4.4 i 4.5).
-
Nasledni ili idiopatski angioedem.
-
Drugi i treći trimestar trudnoće (videti odeljke 4.4 i 4.6).
-
Istovremena primena leka Lizinopril Atb sa lekovima koji sadrže aliskiren kontraindikovana je kod pacijenata sa dijabetes melitusom ili oštećenjem funkcije bubrega (GFR < 60 mL/min/1,73 m2) (videti odeljke 4.5 i 5.1).
Simptomatska hipotenzija
Kod pacijenata sa nekomplikovanom hipertenzijom, simptomatska hipotenzija se retko javlja. Kod pacijenata sa hipertenzijom koji primaju lek Lizinopril Atb, veća je verovatnoća pojave hipotenzije kod pacijenata sa deplecijom volumena npr. usled terapije diureticima , restrikcije unosa soli u ishrani, dijalize, dijareje ili povraćanja, ili ako pacijent ima tešku renin-zavisnu hipertenziju (videti odeljke 4.5 i 4.8). Kod pacijenata sa srčanom insuficijencijom sa udruženom bubrežnom insuficijencijom ili bez nje, zabeležena je simptomatska hipotenzija. To će se najverovatnije manifestovati kod pacijenata sa teškim stepenom srčane insuficijencije, što se pokazuje upotrebom visokih doza diuretika Henleove petlje, hiponatremijom ili oštećenjem funkcije bubrega. Kod pacijenata koji imaju povećan rizik od simptomatske hipotenzije, potreban je pažljiv nadzor pri početku terapije i prilagođavanju doze. Slično treba postupati i sa pacijentima koji imaju ishemijsku bolest srca ili cerebrovaskularno oboljenje kod kojih prekomerni pad krvnog pritiska može dovesti do infarkta miokarda ili cerebrovaskularnog insulta.
Ukoliko se javi hipotenzija, pacijenta treba staviti u ležeći položaj i ako je potrebno, primeniti intravensku infuziju fiziološkog rastvora. Prolazna hipotenzivna reakcija nije kontraindikacija daljim dozama, koje se obično mogu dati na uobičajeni način, bez problema, kada se krvni pritisak uspostavi nakon povećanja volumena.
Kod nekih pacijenata sa srčanom insuficijencijom koji imaju normalni ili nizak krvni pritisak, može doći do dodatnog snižavanja sistemskog krvnog pritiska nakon uzimanja leka Lizinopril Atb. Ovaj efekat je očekivan i obično ne predstavlja razlog za prekid terapije. Ako hipotenzija postane simptomatska, smanjenje doze ili ukidanje leka Lizinopril Atb može biti neophodno.
Hipotenzija kod akutnog infarkta miokarda
Kod pacijenata sa akutnim infarktom miokarda, terapija lekom Lizinopril Atb se ne sme započeti ako postoji rizik od daljih ozbiljnih hemodinamskih pogoršanja posle terapije vazodilatatorima. To su pacijenti sa sistolnim krvnim pritiskom od 100 mm Hg i nižim ili pacijenti u kardiogenom šoku. Tokom prva 3 dana nakon infarkta, dozu treba smanjiti ako je sistolni pritisak 120 mm Hg ili niži. Doze održavanja treba redukovati na 5 mg ili privremeno na 2,5 mg ako je sistolni pritisak 100 mm Hg i niži. Ako hipotenzija duže potraje (sistolni pritisak manji od 90 mm Hg duže od 1 sata) onda treba prekinuti sa primenom leka Lizinopril Atb.
Aortna stenoza i stenoza mitralne valvule/hipertrofična kardiomiopatija
Kao i sa svim ACE inhibitorima, lek Lizinopril Atb treba primenjivati sa oprezom kod pacijenata sa stenozom mitralne valvule i opstrukcijom izlaznog puta leve komore srca, kao što je aortna stenoza ili hipertrofična kardiomiopatija.
Oštećenje funkcije bubrega
Kod pacijenata sa oštećenjem funkcije bubrega (klirens kreatinina <80 mL/min), početna doza leka Lizinopril Atb bi trebalo da se prilagodi klirensu kreatinina pacijenta (videti tabelu 1 u odeljku 4.2), a zatim u skladu sa odgovorom pacijenta na terapiju. Rutinsko praćenje kalijuma i kreatinina je deo uobičajene medicinske prakse kod ovih pacijenata.
Kod pacijenata sa srčanom insuficijencijom, hipotenzija nakon započinjanja terapije ACE inhibitorima može dovesti do daljih oštećenja funkcije bubrega. Akutna bubrežna insuficijencija, uglavnom reverzibilna, je prijavljena u ovim situacijama.
Kod nekih pacijenata sa bilateralnom stenozom bubrežne arterije ili sa stenozom arterije jednog bubrega, koji su na terapiji ACE inhibitorima, javljaju se povećanja koncentracije uree u krvi i kreatinina u serumu, koja su obično reverzibilna nakon prekida terapije. Ovo se naročito javlja kod pacijenata sa bubrežnom insuficijencijom. Ukoliko je prisutna i renovaskularna hipertenzija, postoji povećan rizik od nastanka teške hipotenzije i bubrežne insuficijencije. Kod ovih pacijenata, terapiju treba započeti pod pažljivim medicinskim nadzorom sa niskim dozama i pažljivom titracijom doza. Budući da terapija diureticima može da doprinese razvoju navedenog stanja, terapiju diureticima treba prekinuti i pratiti funkciju bubrega tokom prvih nedelja terapije lekom Lizinopril Atb.
Kod nekih hipertenzivnih pacijenata bez uočljive već postojeće bubrežne vaskularne bolesti javlja se prolazno i malo povećanje koncentracije uree u krvi i kreatinina u serumu, posebno kada se lek Lizinopril Atb daje istovremeno sa diuretikom. Ovo se češće javlja kod pacijenata sa već postojećim oštećenjem funkcije bubrega. U tim slučajevima se može zahtevati redukcija doze i/ili prekid terapije diuretikom i/ili lekom Lizinopril Atb.
Kod pacijenata sa akutnim infarktom miokarda, terapiju lekom Lizinopril Atb ne treba započinjati kod pacijenata sa dijagnostikovanom disfunkcijom bubrega, definisanom kao koncentracija kreatinina u serumu preko 177 mikromola/L i/ili proteinurijom iznad 500 mg/24 sata. Ako se bubrežne disfunkcija razvije tokom terapije lekom Lizinopril Atb (koncentracija kreatinina u serumu veća od 265 mikromola/L ili se koncentracija kreatinina u serumu udvostruči u odnosu na onu izmerenu pre početka terapije), lekar treba da razmotri prekid terapije lekom Lizinopril Atb.
Preosetljivost/Angioedem:
Angioedem lica, ekstremiteta, usana, jezika, glotisa i/ili larinksa je retko zabeležen kod pacijenata koji su uzimali inhibitore angiotenzin-konvertujućeg enzima, uključujući i lek Lizinopril Atb. To se može dogoditi u bilo kom trenutku tokom trajanja terapije. U takvim slučajevima, treba odmah prekinuti uzimanje leka Lizinopril Atb i započeti adekvatno lečenje i praćenje pacijenta kako bi se osiguralo potpuno povlačenja simptoma pre otpuštanja pacijenta. Čak i u tim slučajevima, kada se javi samo oticanje jezika bez respiratornog distresa, može biti potrebno dugotrajno praćenje pacijenta, jer terapija antihistaminicima i kortikosteroidima može biti nedovoljna.
Veoma retko su prijavljivani i smrtni slučajevi usled angioedema udruženog sa edemom larinksa ili jezika. Pacijenti sa edemom jezika, glotisa ili larinksa će verovatno imati opstrukciju disajnih puteva, posebno oni koji su imali operaciju disajnih puteva u anamnezi. U takvim slučajevima odmah se mora primeniti terapija za hitne slučajeve. To može da uključuje primenu adrenalina i/ili održavanje prohodnosti disajnih puteva. Pacijenti treba da budu pod stalnim nadzorom lekara, sve dok ne dođe do potpunog i trajnog povlačenja simptoma.
Angioedem uzrokovan primenom ACE inhibitora češće se javlja kod pacijenata crne rase u odnosu na pacijente druge rase.
Pacijenti koji su ranije imali angioedem koji nije povezan sa terapijom ACE inhibitorima, mogu imati povećan rizik od pojave angioedema za vreme primene ACE inhibitora (videti odeljak 4.3).
Istovremena primena ACE inhibitora sa sakubitril/valsartanom je kontraindikovana zbog povećanog rizika od pojave angioedema. Terapija sakubitril/valsartanom ne sme početi pre nego što istekne 36 sati od poslednje doze leka Lizinopril Atb. Terapija lekom Lizinopril Atb ne sme početi pre nego što istekne 36 sati od poslednje doze sakubitril/valsartana (videti odeljke 4.3 i 4.5)
Istovremena upotreba ACE inhibitora sa racekadotilom, mTOR inhibitorima (engl. mammalian target of rapamycin inhibitor, inhibitor ciljnog enzima za rapamicin kod sisara) (npr. sirolimus, everolimus, temsirolimus) i vildagliptinom može dovesti do povećanog rizika od pojave angioedema (npr. oticanja disajnih puteva ili jezika, sa respiratornim smetnjama ili bez respiratornih smetnji) (videti odeljak 4.5). Terapiju racekadotrilom, mTOR inhibitorima (sirolimus, everolimus, temsirolimus) i vildagliptinom kod pacijenata koji već uzimaju ACE inhibitor treba početi sa oprezom.
Anafilaktoidne reakcije kod pacijenata na hemodijalizi
Anafilaktoidne reakcije su prijavljene kod pacijenata na hemodijalizi sa visoko propustljivim membranama (npr. AN 69) koji su istovremeno koristili ACE inhibitore. Kod ovih pacijenata, treba razmotriti primenu drugog tipa dijalizne membrane ili promenu antihipertenzivne terapije.
Anafilaktoidne reakcije tokom afereze lipoproteina niske gustine (LDL)
Retko se mogu javiti anafilaktoidne reakcije opasne po život kod pacijenata koji su na terapiji ACE inhibitorima tokom LDL afereze sa dekstran-sulfatom.
Ove reakcije se mogu izbeći privremenim prekidom terapije ACE inhibitorima pre svake afereze.
Desenzibilizacija
Pacijenti koji su na terapiji ACE inhibitorima tokom terapijskog postupka desenzibilizacije (npr. toksini Hymenoptera, tj. opnokrilaca) su imali anafilaktoidne reakcije. Kod istih pacijenata ove reakcije su izbegavane privremenim prekidom terapije ACE inhibitorima pre svake desenzibilizacije, ali su se ponovo javile kod nepažljive ponovne primene leka.
Insuficijencija jetre
Veoma retko, primena ACE inhibitora je povezana sa sindromom koji počinje pojavom holestatske žutice i progredira do fulminantne nekroze jetre i ponekad je sa smrtnim ishodom. Mehanizam ovog sindroma nije jasan. Kod pacijenata koji su na terapiji lekom Lizinopril Atb i kod kojih se razvije žutica ili se značajno povećaju vrednosti enzima jetre, treba prekinuti sa terapijom i treba primeniti odgovarajući medicinski tretman.
Neutropenija/Agranulocitoza
Neutropenija/agranulocitoza, trombocitopenija i anemija su se javile kod pacijenata koji su na terapiji ACE inhibitorima. Kod pacijenata sa normalnom funkcijom bubrega i bez drugih komplikacija, neutropenija se javlja retko. Neutropenija i agranulocitoza su reverzibilne nakon prekida terapije ACE inhibitorima.
Lek Lizinopril Atb bi trebalo koristiti sa posebnim oprezom kod pacijenata sa kolagenom vaskularnom bolešću, tokom terapije imunosupresivnim lekovima, terapije alopurinolom ili prokainamidom, ili kod kombinacije ovih ograničavajućih faktora, posebno ako već postoji oštećenje funkcije bubrega. Kod nekih od ovih pacijenata se mogu razviti ozbiljne infekcije, koji u nekoliko slučajeva nisu reagovali na intenzivnu antibiotsku terapiju. Ako se lek Lizinopril Atb koristi kod ovih pacijenata, preporučuje se periodična kontrola broja leukocita, a pacijentima se savetuje da prijave, ukoliko primete, bilo kakav znak infekcije.
Dvostruka blokada renin-angiotenzin-aldosteron sistema (RAAS)
Postoje dokazi da istovremena primena ACE inhibitora, blokatora angiotenzin II receptora ili aliskirena povećava rizik od hipotenzije, hiperkalemije i smanjene bubrežne funkcije (uključujući akutnu insuficijenciju bubrega). Dvostruka blokada RAAS-a kombinovanom primenom ACE inhibitora, blokatora angiotenzin II receptora ili aliskirena se zbog toga ne preporučuje (videti odeljke 4.5 i 5.1).
Ako se terapija dvostrukom blokadom smatra apsolutno nužnom, sme se sprovoditi samo pod nadzorom lekara specijalista i uz pažljivo praćenje bubrežne funkcije, elektrolita i krvnog pritiska.
ACE inhibitori i blokatori angiotenzin II receptora ne smeju se primenjivati istovremeno kod pacijenata sa dijabetesnom nefropatijom.
Rasa
ACE inhibitori prouzrokuju veću učestalost angioedema kod pacijenata crne rase i odnosu na pripadnike drugih rasa.
Kao i ostali ACE inhibitori, lek Lizinopril Atb može biti manje efikasan u snižavanju krvnog pritiska kod pacijenata crne rase, verovatno zbog veće prevalence nižih vrednosti renina kod hipertenzivnih pacijenata crne rase.
Kašalj
Kašalj se može javiti prilikom upotrebe ACE inhibitora. Karakteristično, kašalj je neproduktivan, uporan, i prestaje sa prestankom terapije. Kod postavljanja dijagnoze kašlja, potrebno je uzeti u obzir kašalj izazvan terapijom ACE inhibitorima.
Hirurška intervencija/Anestezija
Kod pacijenata koji se moraju podvrgnuti većem hirurškom zahvatu ili tokom anestezije lekovima koji prouzrokuju hipotenziju, lek Lizinopril Atb može sekundarno blokirati stvaranje angiotenzina II, kao
posledica kompenzatornog oslobađanja renina. Ako se pojavi hipotenzija za koju se smatra da je posledica tog mehanizma, može se korigovati ekspanzijom volumena.
Hiperkalemija
ACE inhibitori mogu uzrokovati hiperkalemiju jer inhibiraju oslobađanje aldosterona. Ovo dejstvo obično nije značajno kod pacijenata sa očuvanom funkcijom bubrega. Međutim, kod pacijenata sa oštećenom funkcijom bubrega, dijabetesom i/ili kod pacijenata koji koriste suplemente kalijuma (uključujući zamene za so), diuretike koji štede kalijum (npr. spironolakton, triamteren ili amilorid), ili kod pacijenata koji uzimaju druge lekove povezane sa povećanjem koncentracije kalijuma u serumu (npr. heparin, trimetoprim ili kotrimoksazol takođe poznat kao trimetoprim/sulfametoksazol), a naročito antagoniste aldosterona ili blokatore angiotenzinskih receptora, može doći do hiperkalemije.
Diuretike koji štede kalijum i blokatore angiotenzinskih receptora treba primenjivati uz oprez kod pacijenata koji su na terapiji ACE inhibitorima, i treba pratiti vrednosti kalijuma u serumu i funkciju bubrega (videti odeljak 4.5).
Dijabetičari
Kod pacijenata sa dijabetesom na terapiji oralnim antidijabeticima ili insulinom, treba da se vrši pažljiva kontrola glikemije tokom prvog meseca terapije ACE inhibitorima (videti odeljak 4.5).
Litijum
Ne preporučuje se istovremena primena litijuma i leka Lizinopril Atb (videti odeljak 4.5).
Trudnoća
Ne treba započinjati terapiju ACE inhibitorima tokom trudnoće. Izuzev u slučaju kada se terapija ACE inhibitorom smatra neophodnom, pacijentkinje koje planiraju trudnoću treba prebaciti na alternativni antihipertenzivni lek sa utvrđenim bezbednosnim profilom za primenu u trudnoći. Čim se trudnoća potvrdi, primenu ACE inhibitora treba odmah prekinuti, i uključiti odgovarajuću alternativnu terapiju (videti odeljke 4.3 i 4.6).
Antihipertenzivi
Kada se lek Lizinopril Atb primenjuje u kombinaciji sa drugim antihipertenzivnim lekovima (npr. gliceriltrinitrat i drugi nitrati ili drugi vazodilatatori), može doći do dodatnog sniženja krvnog pritiska.
Podaci iz kliničkih ispitivanja pokazali su da je dvostruka blokada sistema renin-angiotenzin-aldosteron (RAAS) kombinovanom primenom ACE inhibitora, blokatora angiotenzin II receptora ili aliskirena, povezana sa većom učestalošću neželjeneh događaja kao što su hipotenzija, hiperkalemija i smanjena bubrežna funkcija (uključujući akutnu insuficijenciju bubrega) u poređenju sa primenom samo jednog leka koji deluje na RAAS (pogledati odeljke 4.3, 4.4 i 5.1).
Lekovi koji povećavaju rizik od angioedema
Istovremena primena ACE inhibitora sa sakubitril/valsartanom je kontraindikovana jer povećava rizik od pojave angioedema (videti odeljke 4.3 i 4.4).
Istovremena primena ACE inhibitora sa mTOR inhibitorima (engl. mammalian target of rapamicin) (npr. temsirolimus, sirolimus, everolimus), ili inhibitorima neutralne endopeptidaze (NEP) (npr. racekadotril), vildagliptinom ili tkivnim aktivatorima plazminogena može povećati rizik od pojave angioedema (videti odeljak 4.4).
Diuretici
Kada se diuretik doda pacijentima koji su na terapiji lekom Lizinopril Atb obično se javlja aditivni antihipertenzivni efekat.
Kod pacijenta koji su na terapiji diureticima i posebno kod onih kojima je nedavno uvedena terapija diureticima, može se povremeno javiti izrazit pad krvnog pritiska kada se u terapiju dodatno uključi i lek Lizinopril Atb. Mogućnost pojave simptomatske hipotenzije uzrokovane lekom Lizinopril Atb se može dovesti na minimum ukidanjem diuretika pre započinjanja terapije lekom Lizinopril Atb (videti odeljke 4.4 i 4.2).
Diuretici koji štede kalijum, suplemeti kalijuma ili zamene za so koje sadrže kalijum
Iako koncentracija kalijuma u serumu obično ostaje u normalnim granicama, kod nekih pacijenata koji se leče lekom Lizinopril Atb može doći do hiperkalemije. Primena diuretika koji štede kalijum (npr. spironolakton, triamteren ili amilorid), suplemenata kalijuma ili zamena za so koje sadrže kalijum, posebno kod pacijenata koji imaju ošteđenje funkcije bubrega ili dijabetes, može dovesti do znatnog povećanja koncentracije kalijuma u serumu. Treba paziti i kada se lek Lizinopril Atb daje istovremeno sa drugim lekovima koji povećavaju koncentraciju kalijuma u serumu, kao što su trimetoprim i kotrimoksazol (trimetoprim/sulfametoksazol), jer je poznato da trimetoprim deluje kao diuretik koji štedi kalijum kao što je amilorid. Zbog toga se ne preporučuje kombinacija leka Lizinopril Atb sa gore pomenutim lekovima. Ukoliko je indikovana istovremena primena poreban je oprez uz često praćenje koncentracije kalijuma u serumu. Ako se lek Lizinopril Atb uzima zajedno sa diureticima koji ne štede kalijum, hipokalemija prouzrokovana diureticima može biti ublažena.
Ciklosporin
Hiperkalemija se može javiti tokom istovremene primene ACE inhibitora sa ciklosporinom. Preporučuje se praćenje koncentracije kalijuma u serumu.
Heparin
Hiperkalemija se možejaviti tokom istovremene upotrebe ACE inhibitora sa heparinom. Preporučuje se praćenje koncentracije kalijuma u serumu.
Litijum
Reverzibilno povećanje koncentracije litijuma u serumu i njegove toksičnosti zabeleženo je tokom istovremene primene litijuma sa ACE inhibitorima. Istovremena primena tiazidnih diuretika može da poveća rizik od toksičnosti litijuma i intenzivirati već povećanu toksičnost litijuma nastalu usled primene ACE inhibitora. Upotreba leka Lizinopril Atb sa litijumom se ne preporučuje, ali ako se kombinacija ne može izbeći, potrebno je pažljivo praćenje koncentracije litijuma u serumu (videti odeljak 4.4).
Nesteroidni antiinflamatorni lekovi (NSAIL) uključujući acetil salicilnu kiselinu ≥ 3 g/dan
Kada se ACE inhibitori primenjuju istovremeno sa NSAIL (npr. acetilsalicilna kiselina u antiinflamatornim dozama, COX-2 inhibitori i neselektivni NSAIL) može doći do smanjenja antihipertenzivnog dejstva. Istovremena primena NSAIL i ACE inhibitora može dovesti do povećanog rizika od pogoršanja funkcije bubrega, uključujući i mogući razvoj akutne bubrežne insuficijencije i povećanja koncentracije kalijuma u serumu, posebno kod pacijenata sa već oslabljenom funkcijom bubrega. Ovi efekti su uglavnom reverzibilni. Kombinacija se mora primenjivati sa oprezom, posebno kod starijih pacijenata. Pacijenti treba da unose dovoljnu količinu tečnosti, a posebnu pažnju treba posvetiti praćenju funkcije bubrega na početku istovremene terapije, a kasnije periodično.
Zlato
Nitritoidne reakcije (simptomi vazodilatacije uključujući crvenilo lica, mučninu, vrtoglavicu i hipotenziju, koje mogu biti veoma teške) nakon primene injekcije soli zlata (npr. natrijum-aurotiomalat) su češće prijavljivane kod pacijenata koji su na terapiji ACE inhibitorima.
Triciklični antidepresivi/Antipsihotici/Anestetici
Istovremena upotreba nekih anestetika, tricikličnih antidepresiva i antipsihotika sa ACE inhibitorima može rezultirati dodatnim smanjenjem krvnog pritiska (videti odeljak 4.4).
Simpatomimetici
Simpatomimetici mogu smanjiti antihipertenzivno dejstvo ACE inhibitora.
Antidijabetici
Epidemiološke studije su pokazale da istovremena upotreba ACE inhibitora i antidijabetika (insulina, oralnih hipoglikemika) može potencirati efekat snižavanja koncentracije glukoze u krvi sa rizikom od nastanka hipoglikemije. Fenomen se javlja češće u toku prve nedelje kombinovane terapije kao i kod pacijenata sa oštećenjem funkcije bubrega.
Acetilsalicilna kiselina, trombolitici, beta blokatori, nitrati
Lek Lizinopril Atb se može istovremeno koristiti sa acetilsalicilnom kiselinom (u dozama za kardiološke indikacije), tromboliticima, beta-blokatorima i/ili nitratima.
Trudnoća
Primena ACE inhibitora se ne preporučuje u toku prvog trimestra trudnoće (videti odeljak 4.4). Primena ACE inhibitora je kontraindikovana u toku drugog i trećeg trimestra trudnoće (videti odeljke 4.3 i 4.4).
Na temelju epidemioloških dokaza ne može se doneti zaključak o teratogenom riziku nakon izlaganja ACE inhibitorima tokom prvog trimestra, mada se malo povećanje rizika ne može isključiti. Osim ukoliko se nastavak terapije ACE inhibitorima smatra neophodnim, pacijentkinje koje planiraju trudnoću treba prevesti na alternativne antihipertenzivne lekove sa utvrđenim bezbedonosnim profilom za primenu u trudnoći. Čim se trudnoća potvrdi, terapiju ACE inhibitorima treba prekinuti i ukoliko je to odgovarajuće, započeti alternativnu terapiju.
Duža izloženost ACE inhibitorima tokom drugog i trećeg trimestra prouzrokuje fetotoksičnost kod ljudi (smanjena bubrežna funkcija, oligohidramnioza, usporeno okoštavanje lobanje) i neonatalnu toksičnost (bubrežna insuficijencija, hipotenzija, hiperkalijemija) (videti odeljak 5.3).
Ako se izloženost ACE inhibitorima dogodi od drugog trimestra trudnoće, preporučuje se ultrazvučni pregled funkcije bubrega i lobanje.
Treba pažljivo pratiti odojčad čije su majke uzimale ACE inhibitore zbog mogućnosti razvoja hipotenzije (videti odeljke 4.3 i 4.4).
Dojenje
S obzirom na to da nema dostupnih podataka o primeni leka Lizinopril Atb tokom dojenja, primena leka Lizinopril Atb se ne preporučuje, već prednost imaju drugi lekovi sa bolje ustanovljenim bezbednosnim profilom. Ovo se naročito odnosi na dojenje novorođenčadi ili prevremeno rođenih beba.
Treba imati u vidu da se povremeno može pojaviti vrtoglavica ili zamor prilikom upravljanja vozilima ili rukovanja mašinama.
Sledeća neželjena dejstva su zabeležena i prijavljivana tokom terapije lekom Lizinopril Atb i drugim ACE inhibitorima sa sledećim frekvencijama:
Veoma često (≥1/10), Često (≥1/100 do <1/10),
Povremeno (≥1/1000 do <1/100), Retko (≥1/10000 do <1/1000), Veoma retko (<1/10000),
Nepoznate učestalosti (ne može se proceniti na osnovu dostupnih podataka)
Poremećaji krvi i limfnog sistema
| Retko: | snižene vrednosti hemoglobina, snižene vrednosti hematokrita. |
| Veoma retko: | depresija koštane srži, anemija, trombocitopenija,leukopenija, neutropenija, agranulocitoza (videti odeljak 4.4), hemolitička anemija, limfadenopatija, autoimunska bolest |
| Poremeđaji imunskog sistema | |
| Nepoznate učestalosti: | anafilaktička/anafilaktoidna reakcija |
| Poremećaji metabolizma i ishrane | |
| Veoma retko: | hipoglikemija |
| Poremećaji nervnog sistema | |
| Često: | vrtoglavica, glavobolja |
| Povremeno: | parestezija, vertigo, poremećaj ukusa, |
| Retko: | olfaktorni poremećaji |
| Nepoznate učestalosti: | sinkopa |
| Psihijatrijski poremećaji | |
| Povremeno: | promene raspoloženja, poremećaji sna, halucinacije |
| Retko: | mentalna konfuzija |
| Nepoznate učestalosti: | simptomi depresije |
| Kardiološki poremećaji | |
| Povremeno: | infarkt miokarda, koji nastaje uglavnom kao posledica izrazite hipotenzije kod pacijenata sa visokim rizikom (videti odeljak 4.4),palpitacije, tahikardija |
| Vaskularni poremećaji | |
| Često: | ortostatski efekti (uključujući hipotenziju) |
| Povremeno: | cerebrovaskularni događaj, koji nastaje uglavnom kao posledica izrazite hipotenzije kod pacijenata sa visokim rizikom (videti odeljak 4.4), Raynaud-ov fenomen |
| Respiratorni, torakalni i medijastinalni poremećaji | |
| Često: | kašalj |
| Povremeno: | rinitis |
| Veoma retko: | bronhospazam, sinuzitis,, alergijski alveolitis/ eozinofilna pneumonija |
| Gastrointestinalni poremećaji | |
| Često: | dijareja, povraćanje |
| Povremeno: | mučnina, abdominalni bol i otežano varenje |
| Retko: | suva usta |
| Veoma retko: | pankreatitis, intestinalni angioedem, hepatitis (hepatocelularni ili holestatski), žutica i insuficijencija jetre (videti odeljak 4.4) |
| Poremećaji kože i potkožnog tkiva | |
| Povremeno: | osip, pruritus |
| Retko: | urtikarija,alopecija,psorijaza,hipersenzitivnost/angioneurotski edem: angioneurotski edem lica, ekstremiteta, usana, jezika, grkljana i/ili glotisa (videti odeljak 4.4). |
| Veoma retko: | dijaforeza, pemfigus, toksična epidermalna nekroliza,Stevens-Johnson-ov sindrom, erythema multiforme, kožni pseudolimfom |
| Opisana je grupa simptoma koji mogu uključivati jedan ili više od sledećih nevedenih: povišena telesna temperatura, vaskulitis, mijalgija, artralgija/artritis, pozitivna antinuklearna antitela (ANA), ubrzana sedimentacija eritrocita, eozinofilija i leukocitoza, osip, fotosenzitivnost ili druge dermatološke manifestacije. | |
| Poremećaji bubrega i urinarnog sistema | |
| Često: | disfunkcija bubrega |
| Retko: | uremija, akutna bubrežna insuficija |
| Veoma retko: | oligurija/anurija |
| Endokrini poremećaji | |
| Retko | sindrom neodgovarajuće sekrecije antidiuretskog hormona (SIADH). |
| Poremećaji reproduktivnog sistema i dojki | |
| Povremeno: | impotencija |
| Retko: | ginekomastija |
| Opšti poremećaji i reakcije na mestu primene | |
| Povremeno: | umor, astenija |
| Ispitivanja | |
| Povremeno: | povećanje koncentracije uree u krvi, povećanje koncentracije kreatinina u serumu, povećane vrednosti enzima jetre, hiperkalemija |
| Retko: | povećanje koncentracije bilirubina u serumu, hiponatremija |
Podaci iz kliničkih ispitivanja o bezbednosti primene leka ukazuju da deca sa hipertenzijom generalno dobro podnose lizinopril i da je bezbednosni profil u ovoj starosnoj grupi uporediv sa bezbednosnim profilom kod odraslih pacijenata.
Prijavljivanje neželjenih reakcija
Prijavljivanje sumnji na neželjene reakcije posle dobijanja dozvole za lek je važno. Time se omogućava kontinuirano praćenje odnosa koristi i rizika leka. Zdravstveni radnici treba da prijave svaku sumnju na neželjene reakcije na ovaj lek Agenciji za lekove i medicinska sredstva Srbije (ALIMS):
Agencija za lekove i medicinska sredstva Srbije Nacionalni centar za farmakovigilancu Vojvode Stepe 458, 11221 Beograd
Republika Srbija
faks: +381 (0)11 39 51 131
website: www.alims.gov.rs
e-mail: nezeljene.reakcije@alims.gov.rs
Postoje ograničeni podaci o predoziranju kod ljudi. Simptomi povezani sa predoziranjem ACE inhibitorima mogu uključivati hipotenziju, cirkulatorni šok, poremećaj balansa elektrolita, bubrežnu insuficijenciju, hiperventilaciju, tahikardiju, palpitacije, bradikardiju, vrtoglavicu, uznemirenost i kašalj. Preporučene mere u slučaju predoziranja uključuju primenu intravenske infuzije fiziološkog rastvora. Ukoliko dođe do hipotenzije, postaviti pacijenta u šok položaj. Ako je dostupno, treba uzeti u obzir mogućnost primene infuzije angiotenzina II i/ili kateholamina, intravenski. Ukoliko je lek Lizinopril Atb nedavno uzet, treba preduzeti mere da se lek Lizinopril Atb što pre eliminiše iz organizma (tj. izazivanjem povraćanja, ispiranjem želuca, primenom adsorbenasa i natrijum-sulfata). Lek Lizinopril Atb se može ukloniti iz opšte cirkulacije hemodijalizom (videti odeljak 4.4). Pejsmejker terapija je indikovana kod bradikardije rezistentne na terapiju. Treba često pratiti vitalne znake, elektrolite u serumu i koncentraciju kreatinina.
Farmakološki podaci - Lizinopril 20mg
Farmakoterapijska grupa: Lekovi koji deluju na renin-angiotenzin sistem; inhibitori angiotenzin konvertujućeg enzima, monokomponentni
ATC šifra: C09AA03 Mehanizam dejstva
Lizinopril je inhibitor peptidil dipeptidaze. Inhibira angiotenzin konvertujući enzim (ACE) koji katalizuje konverziju angiotenzina I do vazokonstriktornog peptida, angiotenzina II. Angiotenzin II takođe stimuliše sekreciju aldosterona iz kore nadbubrežne žlezde. ACE inhibicija rezultira smanjenjem koncentracije angiotenzina II, što rezultira smanjenjem vazopresornog dejstva i smanjenim lučenjem aldosterona. Ovo poslednje može dovesti do povećanja koncentracije kalijuma u serumu.
Farmakodinamska dejstva
Iako se pretpostavlja da je osnovni mehanizam kojim lizinopril smanjuje krvni pritisak supresija renin- angiotenzin-aldosteron sistema, uočeno je da lizinopril deluje antihipertenzivno i kod hipertenzivnih pacijenata sa niskom koncentracijom renina. ACE je identičan kininazi II, enzimu koji razgrađuje bradikinin. Da li povećani nivoi bradikinina, snažnog vazodilatatornog peptida, imaju ulogu u terapijskim efektima lizinoprila, ostaje da bude razjašnjeno.
Klinička efikasnost i bezbednost
Uticaj lizinoprila na mortalitet i morbiditet kod srčane insuficijencije je proučuvan poređenjem velike doze (32,5 mg ili 35 mg jednom dnevno) sa malom dozom (2,5 mg ili 5 mg jednom dnevno). U studiji sprovedenoj na 3164 pacijenta, sa medijanom vremena praćenja od 46 meseci za preživele pacijente, velika doza lizinoprila je dovela do smanjenja rizika za 12% za kombinovani parametar praćenja mortaliteta iz bilo kog razloga i hospitalizacije iz bilo kog razloga (p = 0,002) i smanjenja rizika za 8% za mortalitet iz bilo kog razloga i hospitalizacije zbog kardiovaskularnih događaja (p=0,036), u poređenju sa malom dozom. Zabeležana su smanjenja rizika za mortalitet iz bilo kog razloga (8%; p=0,128) i za mortalitet zbog kardiovaskularnog događaja (10%; p=0,073). U post-hoc analizi broj hospitalizacija zbog srčane insuficijencije bio je smanjen za 24% (p=0,002) kod pacijenata koji su lečeni velikom dozom lizinoprila u poređenju sa malom dozom. Simptomatsko poboljšanje je bilo slično u obe grupe pacijenata.
Rezultati studije su pokazali da su ukupni profili neželjenih događaja kod pacijenata lečenih velikom ili malom dozom lizinoprila bili slični po vrsti i učestalosti. Predvidljivi neželjeni događaji koji su posledica inhibicije ACE, poput hipotenzije ili izmenjene funkcije bubrega, mogli su se rešiti i retko su dovodili do prekida primene terapije. Kašalj se ređe javljao kod pacijenata koji su lečeni velikom dozom lizinoprila nego kod onih koji su lečeni malom dozom.
U GISSI-3 ispitivanju, u kom je upotrebljen 2x2 faktorijalni dizajn radi upoređivanja efekata lizinoprila i gliceriltrinitrata primenjenih pojedinačno ili u kombinaciji tokom 6 nedelja u odnosu na kontrolnu grupu, kod 19394 pacijenata koji su dobili terapiju u roku od 24 sata nakon akutnog infarkta miokarda, lizinopril je izazvao statistički značajno smanjenje rizika od mortaliteta od 11% u odnosu na kontrolnu grupu
(2p=0,03). Smanjenje rizika sa gliceriltrinitratom nije bilo značajno, ali je kombinacija lizinoprila i gliceriltrinitrata dovela do značajnog smanjenja rizika od mortaliteta od 17% u odnosu na kontrolnu grupu (2p=0,02). U podgrupama starijih pacijenata (starijih od 70 godina) i žena, prethodno definisanih kao pacijenti sa visokim rizikom od mortaliteta, uočena je značajna korist za kombinovani parametar praćenja mortaliteta i srčane funkcije. Kombinovani parametar praćenja za sve pacijente, kao i za visokorizične podgrupe, posle 6 meseci takođe je pokazao značajnu korist za one koji su lečeni lizinoprilom ili lizinoprilom uz gliceriltrinitrat tokom 6 nedelja, ukazujući na preventivno dejstvo lizinoprila. Kao što se može očekivati kod terapije bilo kojim vazodilatorom, primena lizinoprila bila je povezana sa povećanom učestalošću hipotenzije i poremećaja funkcije bubrega, ali ti slučajevi nisu bili povezani sa proporcionalnim povećanjem mortaliteta.
U dvostruko slepom, randomizovanom, multicentričnom ispitivanju u kome su upoređivani lizinopril i blokator kalcijumovih kanala kod 335 hipertenzivnih ispitanika sa dijabetes melitusom tipa 2 koji su imali početnu nefropatiju koju karakteriše mikroalbuminurija, primena lizinoprila u dozi od 10 mg do 20 mg jednom dnevno tokom 12 meseci, dovela je do sniženja sistolnog/dijastolnog krvnog pritiska za 13/10 mm Hg i smanjenja brzine izlučivanja albumina urinom za 40%. U poređenju sa blokatorom kalcijumovih kanala, koji je proizveo slično sniženje krvnog pritiska, pacijenti koji su lečeni lizinoprilom imali su značajno veće smanjenje brzine izlučivanja albumina urinom, što dokazuje da je inhibitorno delovanje lizinoprila na ACE, uz dejstvo na sniženje krvnog pritiska, dodatno smanjilo mikroalbuminuriju direktnim mehanizmom dejstva na tkiva bubrega.
Primena lizinoprila ne utiče na kontrolu glikemije, što je pokazano izostankom značajnog uticaja na nivoe glikoziliranog hemoglobina (HbAl c).
Lekovi koji deluju na sistem renin-angiotenzin (RAS)
Dva velika randomizovana, kontrolisana ispitivanja (ONTARGET (engl. ONgoing Telmisartan Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) i VA NEPHRON-D (engl. The Veterans Affairs Nephropathy in Diabetes)) ispitivala su upotrebu kombinacije ASE inhibitora sa blokatorom receptora angiotenzina II.
ONTARGET je bilo ispitivanje sprovedeno kod pacijenata sa anamnezom kardiovaskularne ili cerebrovaskularne bolesti, ili diabetes melitusom tipa 2 sa dokazanim oštećenjem ciljnih organa. VA NEPHRON-D je bilo ispitivanje kod pacijenata sa dijabetes melitusom tipa 2 i dijabetesnom nefropatijom. Ova ispitivanja su pokazala da nema značajno korisnog dejstva na bubrežne i/ili kardiovaskularne ishode i smrtnost, dok je povećan rizik od hiperkalemije, akutnog oštećenja bubrega i/ili hipotenzije, u poređenju sa monoterapijom. S obzirom na njihova slična farmakodinamska svojstva, ovi nalazi su relevantni i za druge ASE inhibitore i blokatore receptora angiotenzina II.
Zbog toga se ACE inhibitori i blokatori receptora angiotenzina II ne smeju koristiti istovremeno kod pacijenata sa dijabetesnom nefropatijom.
ALTITUDE (engl. Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal Disease Endpoints) je bilo ispitivanje dizajnirano za testiranje koristi od dodavanja aliskirena standardnoj terapiji
ASE inhibitorom ili blokatorom receptora angiotenzina II kod pacijenata sa dijabetes melitusom tipa 2 i hroničnom bolešću bubrega, kardiovaskularnom bolešću ili obe bolesti zajedno. Ispitivanje je bilo prevremeno prekinuto zbog povećanog rizika od neželjenih ishoda. Kardiovaskularna smrt i moždani udar su bili numerički učestaliji u grupi koja je primala aliskiren nego u grupi koja je primala placebo, a neželjeni događaji i ozbiljni neželjeni događaji od interesa (hiperkalemija, hipotenzija i bubrežna disfunkcija) češće su prijavljivani u grupi koja je primala aliskiren, nego u grupi koja je primala placebo.
Pedijatrijska populacija
U kliničkom ispitivanju koje je uključivalo 115 hipertenzivnih pedijatrijskih pacijenata, uzrasta od 6-16 godina, pacijenti telesne mase manje od 50 kg dobijali su 0,625 mg, 2,5 mg ili 20 mg lizinoprila jednom dnevno, a pacijenti telesne mase 50 kg ili više dobijali su ili 1,25 mg, 5 mg ili 40 mg lizinoprila jednom dnevno. Na kraju druge nedelje primene, lizinopril koji je primenjivan jednom dnevno, smanjio je najniži krvni pritisak (engl. trough blood pressure) na dozno zavisan način, uz konzistentan antihipertenzivni efekat pokazan pri dozama većim od 1,25 mg.
Ovaj efekat je potvrđen i u fazi prestanka primene leka, kada je dijastolni pritisak porastao za oko 9 mm Hg više kod pacijenata randomizovanih u placebo grupe nego kod pacijenata koji su randomizovani da ostanu na srednjim i visokim dozama lizinoprila. Dozno zavisno antihipertenzivno dejstvo lizinoprila bilo je konzistentno u nekoliko demografskih podgrupa definisanih na osnovu: uzrasta, stepena pubertetskog razvoja prema Tanner-u, polu i rasi.
Lizinopril je oralno aktivni ACE inhibitor koji ne sadrži sulfhidrilnu grupu.
Resorpcija
Nakon oralne primene lizinoprila, maksimalne koncentracije u serumu se postižu za oko 7 sati, iako postoji tendencija ka malom odlaganju vremena potrebnog za postizanje maksimalnih koncentarcija u serumu kod pacijenata sa akutnim infarktom miokarda. Zasnovano na izlučivanju u urinu, srednja vrednost stepena resorpcije lizinoprila iznosi približno 25%, sa interindividualnom varijabilnošću od 6- 60% u rasponu ispitivanih doza (5-80 mg). Apsolutna bioraspoloživost je redukovana za približno 16% kod pacijenata sa srčanom insuficijencijom. Hrana ne utiče na resorpciju lizinoprila.
Distribucija
Lizinopril se izgleda ne vezuje za druge serumske proteine osim za cirkulišući angiotenzin konvertujući enzim (ACE). Ispitivanja na pacovima ukazuju da lizinpril slabo prolazi hematoencefalnu barijeru.
Eliminacija
Lizinopril ne podleže metabolizmu i izlučuje se u potpunosti nepromenjen putem urina. Kod ponovljenog doziranja, lizinopril ima efektivno poluvreme akumulacije od 12,6 sati. Klirens lizinoprila kod zdravih ispitanika iznosi približno 50 mL/min.
Opadanje koncentracija u serumu pokazuje produženu terminalnu fazu, koja ne doprinosi akumulaciji leka. Spomenuta terminalna faza verovatno se javlja kao posledica zasićenja vezivanja za ACE i nije proporcionalna dozi.
Oštećenje funkcije jetre
Oštećenje funkcije jetre kod pacijenata sa cirozom dovodi do smanjenja resorpcije lizinoprila (oko 30%, određeno na osnovu izlučivanja u urinu), ali zbog smanjenog klirensa, dolazi i do povećanja izloženosti leku (približno 50%) u poređenju sa zdravim ispitanicima.
Oštećenje funkcije bubrega
Kako se lizinopril izlučuje putem bubrega, oštećenje funkcije bubrega dovodi do smanjenja eliminacije lizinoprila, ali je ovo smanjenje klinički značajno samo kada je vrednost brzine glomerularne filtracije ispod 30 mL/min. Kod blagog do umerenog oštećenja funkcije bubrega (klirens kreatinina od 30-80 mL/min), srednja vrednost PIK-a bila je povećana za svega 13%, dok je kod teškog oštećenja funkcije bubrega (klirens kreatinina od 5-30 mL/min) zabeleženo povećanje srednje vrednosti PIK-a za 4,5 puta.
Lizinopril se može ukloniti dijalizom. Tokom 4 sata hemodijalize, koncentracije lizinoprila u plazmi smanjuju se u proseku za 60%, sa dijaliznim klirensom između 40 i 55 mL/min.
Srčana insuficijencija
Kod pacijenata sa srčanom insuficijencijom postoji povećana izloženost lizinoprilu u poređenju sa zdravim ispitanicima (povećanje PIK-a u proseku za 125%), međutim, zasnovano na izlučivanju lizinoprila urinom, prisutna je i smanjena resorpcija lizinoprila za približno 16% u poređenju sa zdravim ispitanicima.
Pedijatrijska populacija
Farmakokinetički profil lizinoprila je ispitivan kod 29 pedijatrijskih hipertenzivnih pacijenata, uzrasta između 6 i 16 godina, sa GFR iznad 30 mL/min /1,73m2. Nakon primene doza od 0,1 do 0,2 mg/kg, maksimalne koncentracije lizinoprila u plazmi u stanju ravnoteže postignute su za 6 sati, a stepen resorpcije je iznosio oko 28%, izračunato na osnovu izlučivanja lizinoprila urinom. Ove vrednosti su slične onima prethodno dobijenim kod odraslih.
Vrednosti PIK-a i Cmax kod dece u ovoj studiji bile su u skladu sa onima uočenim kod odraslih.
Starije osobe
Stariji pacijenti imaju povećane vrednosti koncentracija lizinoprila u krvi i PIK-a (povećanje za približno 60%), u poređenju sa mlađim ispitanicima.
Farmaceutski podaci - Lizinopril 20mg
manitol (E421);
kalcijum-hidrogenfosfat, dihidrat; skrob, kukuruzni;
skrob, kukuruzni, preželatinizovan; silicijum-dioksid, koloidni, bezvodni; magnezijum-stearat.
Unutrašnje pakovanje je Al/PVC blister koji sadrži 10 tableta.
Spoljašnje pakovanje je složiva kartonska kutija koja sadrži 3 blistera (30 tableta) i Uputstvo za lek.